|
|
 |
Leczenie chirurgiczne żylaków
Historia medycyny, to także historia rozwoju metod leczenia żylaków kończyn
dolnych. Ważniejsze daty:
- 1884 - Madelung
wycięcie odcinka żyły odpiszczelowej z długiego cięcia na udzie
- 1890 - Trendelenburg
podwiązanie żyły odpiszczelowej
- 1905 - Keller, Babcock
wyrwanie podskórne (stripping) żyły odpiszczelowej na sondzie metalowej
- 1916 - Homans
zabieg jw. + podwiązanie bocznic okolicy ujścia żyły odpiszczelowej
- 1956 - Dodd, Cockett
nadpowięziowe podwiązywanie perforatorów
|
Celem zabiegu operacyjnego jest:
- usunięcie refluksu z układu żył głębokich do układu żył powierzchownych
(połączenia odpiszczelowo-udowe lub odstrzałkowo-podkolanowe,
perforatory uda i podudzia, żyły miednicy)
- usunięcie żylaków
|
Współczesne metody operacyjne muszą oprócz wysokiej skuteczności cechować
się dobrym efektem kosmetycznym. Uzyskuje się to przez dokładniejsze określenie
miejsc refluksów (mapping z użyciem USG), stosowanie technik przy których
można usunąć niewydolne żyły przez jak najmniejsze cięcia skóry, stosowanie
metod minimalnie traumatyzujących tkanki:
- metoda Van der Strichta - stripping przez wgłobienie (tzw.
PIN stripping)
- metoda Mullera, Varadyego - tzw. phlebectomia
m. Muller
- Hauer 1985 - SEPS - endoskopowe podpowięziowe klipsowanie niewydolnych
perforatorów
- Bassi - usuwanie żył przeszywających
- metoda CHIVA Francheschi - podwiązywanie pnia żylnego powyżej
i poniżej perforatora
- metoda SAVAS (crossectomia i obliteracja żyły odpiszczelowej, przecięcie
perforatorów, wycięcie żylaków)
- kriostripping i krioobliteracja
- operacje endowaskularne z użyciem lasera, tzw. EVLT
- operacje endowaskularne obliteracji niewydolnej żyły odpiszczelowej za pomocą elektrody bipolarnej - tzw. VNUS
|
|
|
